گندم زار

                                بسم الله الرحمن الرحیم

سبز خواهم شد

و قد خواهم کشید و به سرانگشت نازنینت بوسه خواهم زد .

من بیدار خواهم شد و در نوازش باد ، ساقه­ هایم را خواهم خمید و

دانه­ هایم را بر زمین خواهم ریخت . آخراین جا زمین ، خاکی است مباد که گاه آمدنت پاهایت خاکی شوند !

آری تو خواهی آمد و من ...

باغبان من ، برگرد ! و مرا به نوازش دست­هایت و گرمی نگاهت میهمان کن. نگاه کن در کنار پرچینِ این گندم زار، آهوان  صف کشیده اند و پرستوها در لابه­ لای ساقه­ ها ، لانه کرده اند . دانه­ ها سبز شده اند و مسیر آمدنت پر از گندم.

این جا همه چیز در انتظار توست . آن پرچین ، پرستوها و آهوان . آن بیدِ مجنونِ پیر که سال­هاست سایه اش را برای تو گسترانیده است . و حتی آن آلاچیق  .  نگاه کن همه چیز آماده است .

و تو اگر چه به شوره زارها هم سر می­زنی اما به خاطر داشته باش که این جا در این گندم زار هر صبح که صدای گام­های کسی سکوت سحرگاه را می شکند تمام ساقه­ ها مشتاقانه قد می­کشند و سر بلند می­کنند تا شاید این صدا ، صدای پای تو باشد .

باغبان من برگرد . که گاه آمدنت پروانه­ ها خواهند رقصید و من در تلألؤ آفتاب ظهورت خواهم درخشید .